Modele neoklasyczne wzrostu gospodarczego

Modele neoklasyczne wzrostu gospodarczego

MODELE wzrostu egzogenicznego wykorzystują neoklasyczną, agregatową funkcję Produkcji. Różnią się między sobą jedynie przyjętą postacią tej funkcji. Najprostszym Przykładem modelu endogenicznego, qui jednocześnie obrazuje jego Główne założenia, Jest modèle AK. Modèle Ten zakłada Stały, Dodatni List poziom Technologii oraz traktuje kapitał jako oddziałem czynnik Produkcji. W efekcie poziom Produkcji jest proportionnellement cjonalny do zasobu Tak rozumianego kapitału. Dla analizy wzrostu gospodarczego w modelu AK fondamentalne znaczenie ma określenie wielkości oszcz, ności, de l`ICH wzrod powoduje też przyspieszenie Tempa wzrostu gospodarczego. Wzrouille oszczde ności wynika natomiast z obniżenia poziomu STOPY dyskontowej a także z obniżenia elastyczności krańcowej użyteczności konsumpcji. Analogiczny efekt wywołuje podniesienie poziomu Technologii. MODELE endogeniczne wzrostu kładą nacisk na efekt pośredni polegaj na tym, że wzfrost inwestycji w jednej firmie przyczynia się ne globalnego wzrostu Produkcji poprzez Zwiększenie Ogólnego poziomu wiedzy je kwalifikacji. Z modeli takich wynika również, że Polityka Ekonomiczna prowadząca zmiany STOPY oszczĩności/inwestycji prowadzi jedynie do przesunięcia Gospodarki na nową ścieżkę wzrostu zrównoważonego (położoną wyżej lub niżej ścieżki wyjściowej), natomiast nie wywiera wpływu na długookresową stopę wzrostu gospodarczego. Po okresie przejściowej Dynamiki, tempo wzrostu revient do poziomu wyjściowego.

Egzogeniczne MODELE wzrostu gospodarczego nazywane są także neoklasycznymi, podażowymi, Bądź długookresowymi. Gospodarki opisywane przez te MODELE wykazują się dążeniem do długookresowego, zrównoważonego wzrostu. Jego stopa jest zdeterminowana przez egzogeniczną (daną z zewnątrz) stopę postępu technicznego. Endogeniczne MODELE wzrostu gospodarczego powstały w przeciwstawieniu do wcześniejszych modeli neoklasycznych (egzogenicznych). Jako że podstawą zrównoważonego wzrostu, w rozumieniu tej teorii, są stałe przychody z akumulacji kapitału, musiano zdépréciation jonować znaczenie założenia o malejących krańcowych przychodach z tego czynnika Produkcji. Nie ma żadnego powodu, par rezygnować z Inwestowania w kapitał ludzki kiedykolwiek i w jakimkolwiek tempie, ponieważ zakumulowana większa Ilość kapitału, przy stałej krańcowej produktywności się nie zmniejszy, un Stała pozostanie. Zatem kraj inwestujący w kapitał ludzki nie zetknie się z malejącymi korzyściami ze skali. Na gruncie endogenicznej teorii wzrostu szczególnego znaczenia nabiera Analiza możliwości oddziaływania państwa na przebieg procesów wzrostu. Państwo w tych modelach ma Wpływ nie tylko na Produkcji poziom, ALE także determinuje długookresową stopę wzrostu. Implikacją stosowania tych modeli był znaczny wzrod Badań nad korelacją Polityki państwa a obserwowanym wzrostem gospodarczym. Najważniejszy wniosek płynący z modeli endogenicznych mówi o tym, że motywacją powinna być qualité inwestycji, a nie ich Ilość. Chodzi o to, par wybierać strategicznie konkretne sektory Gospodarki, które inwestycji potrzebują najbardziej.

Jak pokazują Dane empiryczne, Teoria Stoi Jednak w sprzeczności z praktyką. Okazało się bowiem, że występuje dodatnia długookresowa zależność między inwestycjami a tempem wzrostu Produkcji par habitant. W związku z tym zaistniała potrzeba stworzenia alternatywnych modeli lepiej oddających rzeczywiste Procesy zachodzące w gospodarce. Funkcję te spełniły MODELE endogeniczne, które nie przyjmowały STOPY postępu travaille Ani STOPY oszczà ności/inwestycji jako danej. Ne najbardziej znanych modeli typu egzogenicznego Można zaliczyć modèle wzrostu Solowa oraz rozszerzony modèle neoklasyczny Mankiwa, romera i Weila. Endogeniczne MODELE wzrostu gospodarczego à MODELE, w których Postęp techniczny (rozumiany jako akumulacja wiedzy Naukowo-technicznej i kapitału ludzkiego) jest przede wszystkim skutkiem decyzji Inwestycyjnych konsumentów i producentów, którzy zawsze postępują racjonalnie.